Zamknij X Nasza strona wykorzystuje pliki cookies. Dowiedz się więcej o celu ich stosowania oraz zmianie ustawień plików "cookies" w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików "cookies", zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki.

Po co i kiedy bielimy drzewa?

Zwyczajowo bielimy pnie drzew w lutym, ale te prace można rozpocząć już pod koniec stycznia - powinniśmy dostosować się do panującej pogody. Jeśli w ciągu dnia świeci ostre zimowe słońce, a noce są mroźne, to jest to wyraźny sygnał na bielenie drzew. Z tą czynnością nie ma co zwlekać, później może być za późno, a nasza opieszałość może przynieść niepowetowane straty.

Dlaczego?

Bielenie zapobiega przedwczesnemu krążeniu soków oraz pękaniu kory, gdyż biały kolor odbija promienie słoneczne. Zwykle po zimowym słonecznym dniu, w nocy przychodzi silny mróz, a nagrzane pnie na skutek różnicy temperatur pękają. W ten sposób powstają rany zgorzelinowe; w skrajnych przypadkach drzewa nawet usychają. Dodatkowo smarowanie pni białą farbą emulsyjną lub wapnem powoduje, że niszczymy jaja szkodników, które ukryły się w korze, a także utrudniamy im wyjście na zewnątrz. Bielenie drzew wiosną, przed świętami Wielkiej Nocy, nic nie daje.

Jak bielić?

Rośliny pokrywamay za pomocą pędzla gęstą substancją (roztworem wapna lub farbą emulsyjną). Dawniej trzeba było samodzielnie przygotowywać roztwór, taraz w sklepach ogrodniczych można kupić specjalne preparaty. Przy wększej ilości drzew warto zaopatrzyć sie w specjalne opryskiwacze do wapnowania, mniejszą ilość można pomalować za pomocą pędzla, jednak wtedy należy pamiętać o ubraniu ochronnym. Wrazie potrzeby zabieg bielenia trzeba powtórzyć. Pnie powinny być pokryte wapnem do połowy marca.

Mało osób wie, że poza dzewami owocowomy bielimy również owocowe krzewy.

Twój ogrodnik - okładka

Twój ogrodnik - co miesiąc w Twoim kiosku!

Maj 2017 (174)

 
Na Ogrodowej

Portrety roślin

zobacz więcej »
Tarnina

Tarnina
Prunus spinosa

Tarnina może rosnąć dosłownie wszędzie, byle miejsce było dostatecznie słoneczne. Najczęściej można ją spotkać w naturze, na polach, na zboczach, na skraju lasu. W ogrodach prawie jej nie widać, bo, niestety, sadzonki tego krzewu raczej trudno kupić. Jeśli podobają ci się dzikie zakątki i masz dostatecznie dużo miejsca, posadź tarninę, która utworzy gąszcz nie do przebycia.

Bergenia

Bergenia
Bergenia cordifolia

Bergenię zaliczam do żelaznego repertuaru bylin ogrodowych, bo naprawdę ma zdrowie nie do zdarcia i krzepę, jakiej mogą jej pozazdrościć inne kwiaty. Jest rośliną uniwersalną.

Pluskwica  groniasta

Pluskwica groniasta
Cimicifuga racemosa

W moim ogrodzie pluskwica (nazywana także świecznicą z powodu kwiatostanów podobnych do świeczek) rośnie na środku dużej, półcienistej rabaty otoczona tawułkami, liliowcami, floksami wiechowatymi, pełnikami, astrami nowoangielskimi i wysokimi funkiami.

napisz do nas

Czytelnicy o nas

"Dziękuję za piękny, interesujący i bardzo przydatny zwykłym działkowcom - miłośnikom roślin - nie profesjonalistom - miesięcznik Twój Ogrodnik. Kupuję go od ponad roku. Nie jestem prenumeratorką, ale entuzjastką tego wydawnictwa, propagując go wśród znajomych (...)"

Wanda Malinowska

Miesiecznik jest wspaniały. Ciągle korzystam z informacji i porad w nim zawartych. Znajomi także zwracają sie do mnie z pytaniami dotyczącymi roślin, gdyż wiedzą, że zawsze dzieki "Twojemu ogrodnikowi" znajdę na nie odpowiedź.

Anna Bar

"Co, gdzie, obok czego można, a obok czego nie... Lektura waszego miesięcznika to prawdziwa przyjemność. Oby tak dalej!"

Arkadiusz Kowalski