Zamknij X Nasza strona wykorzystuje pliki cookies. Dowiedz się więcej o celu ich stosowania oraz zmianie ustawień plików "cookies" w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików "cookies", zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki.

Sasanka zwyczajna

Kilkuletnia kępa sasanki może mieć kilkadziesiąt kwiatów rozwijających się stopniowo, dzięki czemu ta wczesnowiosenna bylina zdobi skalniak albo rabatkę przez wiele tygodni.

Najpierw wychodzą z ziemi kosmate, srebrzysto owłosione duże pąki, potem przyrastają łodyżki i wreszcie otwierają się fioletowo-niebieskie kwiaty. Koperkowe, strzępiaste liście dodają roślinie miękkości.

Sasanka lubi glebę ciepłą, przepuszczalną, z dodatkiem wapna. Nie lubi przesadzania, ani dzielenia, bo ma długie, palowe korzenie. Nie przeszkadza jej brak wilgoci, zdecydowanie woli miejsca suche, zbyt mokra gleba może jej zaszkodzić. Po przekwitnięciu nie traci urody, bo jej nasiona są zakończone puszystymi ogonkami. Te ogonki pomagają sasance samodzielnie się rozsiewać w naturze. Natomiast w warunkach ogrodowych rzadko można się doczekać samosiewu.

Rozmnażanie sasanki z nasion jest fascynujące, bo można uzyskać kwiaty o różnych odcieniach, niekiedy bardzo ciemne-fioletowe lub bordowe. Nasiona wysiewaj do skrzyneczki zaraz po zbiorze. Wykiełkują po paru tygodniach. Niech na zimę młode sasanki zostaną w skrzyneczce w namiocie lub w inspekcie, wiosną można je posadzić do doniczek, a jesienią do gruntu. Oprócz sasanek niebiesko-fioletowych można spotkać sasanki czerwone i białe.

Do kupienia tutaj.

Zobacz także materiał: Sasanki - królowe skalniaka

Nazwa łacińska: Pulsatilla vulgaris

Na Ogrodowej

Portrety roślin

zobacz więcej »
Anafalis perłowy

Anafalis perłowy
Anafalis margaritacea

Białe kocankowate kwiaty, doskonale nadające się do suchych bukietów, pojawiają się w połowie lata i rozwijają się do jesieni.

Przetacznik goryczkowaty 'Alba'

Przetacznik goryczkowaty 'Alba'
Veronica gentianoides 'Alba'

Ciekawa niska rozetowa bylina tworząca gęstą darń. W warunkach naturalnych występuje na Kaukazie i w Azji Mniejszej. Dolne liście są grube, jajowate lub podługowate długości 3 - 8 cm, zwykle całobrzegie, długo utrzymują wartości dekoracyjne, pod warunkiem, że gleba jest umiarkowanie wilgotna, niewysychająca latem.

Epimedium pstre, kwiat elfów

Epimedium pstre, kwiat elfów
Epimedium x versicolor 'Sulphureum'

Aż trudno uwierzyć, że roślina ta jest blisko spokrewniona z berberysami, bo w niczym ich nie przypomina. Epimedium dorasta do wysokości około 50 cm, najlepiej rośnie w cieniu lub półcieniu na glebie, która nie przesycha zbyt mocno.

napisz do nas

Czytelnicy o nas

"Co, gdzie, obok czego można, a obok czego nie... Lektura waszego miesięcznika to prawdziwa przyjemność. Oby tak dalej!"

Arkadiusz Kowalski

Miesiecznik jest wspaniały. Ciągle korzystam z informacji i porad w nim zawartych. Znajomi także zwracają sie do mnie z pytaniami dotyczącymi roślin, gdyż wiedzą, że zawsze dzieki "Twojemu ogrodnikowi" znajdę na nie odpowiedź.

Anna Bar

"Dziękuję za piękny, interesujący i bardzo przydatny zwykłym działkowcom - miłośnikom roślin - nie profesjonalistom - miesięcznik Twój Ogrodnik. Kupuję go od ponad roku. Nie jestem prenumeratorką, ale entuzjastką tego wydawnictwa, propagując go wśród znajomych (...)"

Wanda Malinowska