Zamknij X Nasza strona wykorzystuje pliki cookies. Dowiedz się więcej o celu ich stosowania oraz zmianie ustawień plików "cookies" w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie plików "cookies", zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki.

Sikorka i jej zwyczaje

Zimą mamy doskonałą okazję podglądania ptaków przylatujących do karmnika. Większość z nas bez większego problemu potrafi rozpoznać popularne wróble, sikorki, kosy, ale o ich zwyczajach wiemy znacznie mniej, a szkoda, bo nawet najbardziej znane ptaszki mogą nas zadziwić rozmaitymi sposobami na życie i przetrwanie.

Sikorka doskonale czuje się w gąszczu gałązek Sikorka doskonale czuje się w gąszczu gałązek

Na kuli ziemskiej żyje aż 65 gatunków sikor. Ogrodnikom najlepiej znane są sikorki bogatki i sikorki modre, zwane modraszkami, bo właśnie one najczęściej przylatują do karmnika.Jeżeli mieszkasz obok lasu, masz szansę
spotkać sikorę czubatkę, która do karmników zagląda znacznie rzadziej.
Sikorka bogatka (z lewej) i sikorka modra (z prawej) Sikorka bogatka (z lewej) i sikorka modra (z prawej)

Bogatka jest największa z wymienionych sikorek, od dzioba do ogona mierzy 14 cm, a waga jej ciała wynosi 20 g, czyli zaledwie 2 dkg! Ma czarną główkę, białe policzki, oliwkowe plecy, brzuszek żółty przedzielony czarną, podłużną pręgą. Młode ptaki nie mają tak wyraźnych kolorów, żółć brzuszka jest przytłumiona zielenią, a pręga jest raczej szarawa niż czarna.

Modraszka jest o 3 cm krótsza i prawie o połowę lżejsza, bo waży tylko 1,1 dkg. Jej główka jest na górze niebieska, po bokach biała, przedzielona na wysokości oczu czarną pręgą. Brzuszek ma żółty, a ogon i skrzydła niebieskie.                                                                 

Czubatka jest malutka, brązowa z piórkami sterczącymi na głowie w kształcie czuba.

Sikorki budują gniazda w dziuplach, w stosie drewna w zagłębieniach muru, a także w budkach lęgowych, które warto dla nich zakładać, zwłaszcza tam, gdzie nie ma zarośli i ,,dzikich’’ zakątków. Swoje gniazdo sikorki budują z mchu, włosów i piór.

Każdy mądry ogrodnik stara się o to, by na jego działce były budki dla sikorek.

Wlot do budki nie może mieć większej o średnicy niż 3 - 3,5 cm, by do gniazda nie wtargnęły większe ptaki. Budkę zawieś tak, by jej otwór był skierowany na wschód lub południowy wschód.Sikorki zakładają gniazda w dziuplach, w stosach gałęzi, w zagłębieniach starych murów i w budkach lęgowych Sikorki zakładają gniazda w dziuplach, w stosach gałęzi, w zagłębieniach starych murów i w budkach lęgowych

Od kwietnia do czerwca-lipca sikorki składają dwukrotnie kilkanaście białych, nakrapianych jaj, wysiadują je przez dwa tygodnie, a potem przez około trzy tygodnie opiekują się pisklętami. Właśnie wówczas biją wszelkie rekordy wyszukiwania i zbierania owadów z krzewów i drzew po to, by nakarmić wiecznie głodne pisklęta.

Te ptaszki lubią przebywać w otoczeniu człowieka, nie są płochliwe, co powinniśmy wykorzystać nie tylko po to, by je podziwiać, ale głównie dlatego, że są naszymi sprzymierzeńcami w walce z tysiącami szkodników żerujących na roślinach.

Głównym pożywieniem sikorek są owady w różnej postaci - dorosłe muszki i motylki, larwy, jaja. Uzupełnieniem pożywienia są drobne owoce i nasiona.

Choć trudno w to uwierzyć, sikorka każdego dnia zjada więcej owadów niż wynosi waga jej ciała! Czyni tak nie dlatego, że jest łakoma, ale musi ciągle uzupełniać energię potrzebną do życia, bo jest bardzo ruchliwa.

Kiedy ma w gnieździe pisklęta, musi uwijać się bez przerwy, aby wykarmić dzieci. Pisklęta rosną, a więc ich potrzeby pokarmowe są jeszcze większe. Rodzice muszą przynosić do gniazda drobne owady nieraz kilkaset razy dziennie.

Wykonują przy okazji niezmiernie pożyteczną robotę dla nas, bo zjadają gąsienice, m.in. groźnych szkodników drzew owocowych, jak np. owocówki jabłkóweczki i owocówki śliwkóweczki.

Wyjadając jaja owadów, sikorki wykonują niewyobrażalną wręcz pracę - eliminują w zarodku miliony szkodników, zanim te ostatnie zdążą się wylęgnąć. Jaja owadów są mikroskopijne i bardzo lekkie. Żeby się najeść do syta, sikorka musiałaby zjeść około 4-5 dkg pokarmu, czyli ponad 5000 jaj i to tylko w ciągu jedengo dnia!

Bogatka potrafi w ciągu doby zjeść nawet dwa razy więcej pokarmu niż sama waży Bogatka potrafi w ciągu doby zjeść nawet dwa razy więcej pokarmu niż sama waży W czasie karmienia piskląt sikorka zbiera pokarm jak najbliżej gniazda, bo nie ma czasu na poszukiwania. Pamiętaj o tym i wieszaj budki lęgowe tam, gdzie jest najwięcej pni i gałązek do oczyszczenia.

Dobrze jest także zawiesić budkę w pobliżu warzywnika, albo rabat z roślinami ozdobnymi, bo tam ptaki również zjadają robactwo.


Zimą owadów jest mało, więc sikorka chętnie zjada słoninę i ziarenka roślin oleistych wyłożone do karmnika. Zawieszając na gałązce słoninę w siatce, albo kulę tłuszczu z nasionami masz pewność, że zje to właśnie sikorka, bo jest zwinna i potrafi przybierać takie pozycje na gałązkach, jakie są dostępne tylko dla nielicznych gatunków ptaków.


Sikorka, mimo że ma tylko ptasi móżdżek, zapamiętuje przyjazne dla niej miejsce. Na pewno wiosną zechce się tutaj osiedlić i wychować małe. I o to właśnie chodzi. Dokarmianie ptaków owadożernych, jakimi są sikorki, trzeba rozpocząć przed nadejściem śniegów i mrozów i kontynuować je do kwietnia. Można im wykładać drobno siekane mięso surowe lub gotowane, słoninę, łój, smalec, nasiona słonecznika, rzepaku, lnu, rozdrobnione orzechy włoskie i laskowe.

Lucyna Grabowska

Słowa kluczowe: ptaki dokarmianie zimą, sikorka pożyteczna, sikorka bogatka, sikorka modra, sikorka czubatka, naturalne metody niszczenia szkodników

 

Popularne tagi

róża parkowa cebulowe rośliny nawożenie odchwaszczanie fiołek wonny palma żylistek sumak octowiec fiołek pomidory tuja karagana syberyjska szpinak rokitnik pospolity mahonia pospolita porzeczka krwista hortensja ogrodowa dławisz róża pnąca róże budleja pierwiosnek włóknina żagwin zawilec japoński smagliczka bez czarny zawciąg nadmorski jałowiec sabiński paciorecznik liliowiec brzoskwinia wrzosiec iglaki słonecznik kalarepa chryzantema lilia bukszpan serduszka trawnik zakładanie ubiorek wiecznie zielony fuksja uprawa tamaryszek śliwa czereśnia jałowiec siew porzeczka czarna agrest irga pozioma kopytnik tawułka pomidor gęsiówka morela groszek wiosenny dynia nektaryna pelargonia anafalis grabienie ciemiernik modrzew turzyca pagórkowa kolkwicja chińska hortensja bukietowa sosna żółta złotokap mak wschodni lawenda rośliny pod drzewa świerk kłujący fiołek afrykański mieczyk szeflera budleja dawida czosnek maciejka tawuła wczesna wysoka grządka forsycja grusza rzodkiewka roszponka laurowiśnia lilia tygrysia tygrysówka begonia bulwiasta czarnuszka trawnik koszenie winorośl iglaki cięcie cukinia pigwowiec bergenia pierwiosnek łyszczak magnolia gwiaździsta wawrzynek wilczełyko aksamitki porzeczka czerwona łubin eszolcja pelargonie klon polny przędziorek zapobieganie wawrzynek główkowy rojnik wiśnia rośliny barwinek pięciornik krzewiasty chiastofil złotlin japoński pleniflora dereń jadalny berberys ostrokrzew przylaszczka magnolia japońska nemezja sosna róża wielkokwiatowa sosna czarna dalia kalina koralowa podlewanie ligustr pospolity mączlik powojnik
Na Ogrodowej

Portrety roślin

zobacz więcej »
Wajgela 'Nana Purpurea'

Wajgela 'Nana Purpurea'
Weigela florida ‘Nana Purpurea’

Nazwa tej wajgeli (krzewuszki) oznacza, że jest mała i ma purpurowe liście. Te dwie zalety sprawiają, że możecie ją wykorzystać w różnych miejscach w ogrodzie zarówno dużym, jak i zupełnie malutkim.

Tojad mocny

Tojad mocny
Aconitum napellus

Tojady są wdzięczną grupą bylin, które mniej doświadczonym ogrodnikom przypominają ostróżki. Jednak tojady mają zupełnie inne, błyszczące, zwykle ciemnozielone, dłoniasto klapowane liście.

Ciemiernik wschodni

Ciemiernik wschodni
Helleborus orientalis

Bardzo atrakcyjna bylina rozpoczynająca kwitnienie w końcu października, które trwa aż do końca maja. Najwięcej kwiatów pojawia się na przełomie lutego i marca.

napisz do nas

Czytelnicy o nas

"Dziękuję za piękny, interesujący i bardzo przydatny zwykłym działkowcom - miłośnikom roślin - nie profesjonalistom - miesięcznik Twój Ogrodnik. Kupuję go od ponad roku. Nie jestem prenumeratorką, ale entuzjastką tego wydawnictwa, propagując go wśród znajomych (...)"

Wanda Malinowska

Miesiecznik jest wspaniały. Ciągle korzystam z informacji i porad w nim zawartych. Znajomi także zwracają sie do mnie z pytaniami dotyczącymi roślin, gdyż wiedzą, że zawsze dzieki "Twojemu ogrodnikowi" znajdę na nie odpowiedź.

Anna Bar

(...) lubię proste, schematyczne rysunki - dzieki nim nauczyłam się jak ciąć róże, robić sadzonki itp. Z zapałem czytam "Portrety roślin". Dobrze, że oprócz suchej informacji podaje Pani wskazówki praktyczne. (...)

Katarzyna Żmuda